Ο μύθος της Ευρωπαϊκής Ενότητας και η κρίση αξιών

 

Σήμερα «εορτάζονται» τα 48 χρονιά από την ίδρυση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και με λόγους πανηγυρικούς, ο τωρινός της πρόεδρος και πρωθυπουργός της χώρας δεν παρέλειψε να συσχετίσει την όποια πρόοδο με τα έργα της γαλάζιας παράταξης. Σύμφωνα με τον ίδιο, αλλά κ πολλούς αναλυτές, η μεγαλύτερη συνεισφορά της Νέας Δημοκρατίας στη χώρα είναι η διατήρηση της θέσης της εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας και τώρα τελευταία, η αναβάθμιση του ρόλου της σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων σε όλους  τους τομείς. Η πραγματικότητα όμως έχει αποδείξει ότι η περίφημη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για την όποια επαίρονται οι φιλελεύθεροι πολιτικοί είναι ένας μύθος, ένα σχέδιο επί χάρτου, το οποίο κλυδωνίστηκε αλλεπάλληλα, τόσο από την κρίση που προκάλεσε ο περίφημος πανδημικός ιός, όσο και από τις πρόσφατες γεωπολιτικές αναταράξεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Με βαρύγδουπες δηλώσεις και πηχυαίους τίτλους, επιχειρούν να κρύψουν κάτω από το χαλί τα άλυτα προβλήματα που ολοένα και συσσωρεύονται. Χαρακτηριστικό είναι το τελευταίο παράδειγμα της ενεργειακής κρίσης, η όποια έφερε στο προσκήνιο με τον πιο ωμό τρόπο τις αντιθέσεις, τις ανισότητες και τον απομονωτισμό που επέδειξαν τα ισχυρά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια κρίση η οποία σαφώς και δεν ξεπεράστηκε ούτε με τις κυρώσεις, ούτε με τις εξισώσεις των ειδικών, ούτε και με τις παρεμβάσεις των «μεγάλων», αφού κατά κοινή ομολογία, η Ευρώπη έχει εναρμονιστεί με τις πολίτικες επιδιώξεις των ΗΠΑ κ του ΝΑΤΟ. Ο χρόνος ο οποίος αναμένεται να φέρει στην επιφάνεια ακόμη μεγαλύτερες και ουσιαστικές διαφωνίες και σε συνδυασμό με την υγιή μεταστροφή πολλών ευρωπαϊκών λαών σε πολίτικες δυνάμεις που εκφράζουνε τα ακριβώς αντίθετα από την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, ίσως να αποτελέσει τη λογική υπερτίμηση ότι η ύπαρξη μη σταθερότητας στα μεμονωμένα κράτη-μέλη δεν μπορεί να έχει ως επακόλουθο την ύπαρξη μιας σταθερής και ενιαίας ευρωπαϊκής οικογένειας. Ίσως τελικά η θέση της Χρυσής Αυγής για απομάκρυνση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα να είναι όχι μόνο πιο αναγκαία, αλλά και πιο σωτήρια από ποτέ, προτού η χώρα μετατραπεί πειθήνιο όργανο για την επιδίωξη πολιτικών σκοπών που δεν εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον.

 

Ματθαιόπουλος Αρτέμης

Πολιτικός Κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Φυλακές Δομοκού

Η ψευδαίσθηση της συμμαχικής αλληλεγγύης και ο ρωσικός παράγοντας

Με την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία, η ελληνική κυβέρνηση φρόντισε πρώτη απ’ όλους να ξεκαθαρίσει τη θέση της και να ταχθεί υπέρ της Δύσης, ταυτίζοντας έτσι ότι η πίστη της στη νατοϊκή συμμαχία παραμένει ακλόνητη. Πίστη, η οποία εκδηλώθηκε και έμπρακτα, με την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία, παραβιάζοντας έτσι το καθεστώς ουδετερότητας και αφήνοντας τη χώρα σε πρωτοφανή διπλωματική κρίση, για χατίρι της Αμερικής.

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στην εύθραυστη συμμαχική αλληλεγγύη που επικαλείται η ελληνική πλευρά, κάθε φορά που καλείται να αντιμετωπίσει μία κρίση ή να σχολιάσει ένα ζήτημα εθνικής συμμαχίας, υπό την έννοια ότι αυτή η ιδιότυπη σχέση μας με τους δυτικούς επιβεβαιώνεται ισχυρή, παρά μόνο στις διατυπώσεις. Άλλωστε, ο δυτικός παράγοντας που ασφαλώς και αναγνωρίζει τα συμφέροντά του στο γεωγραφικό μας χώρο, είναι δεδομένο πως θα επιδιώξει με κάθε τρόπο την ενίσχυση αυτών των δεσμών στο πλαίσιο των συμμαχιών που συνάπτει, μέχρις ότου να παρουσιαστεί μία ευνοϊκότερη συγκυρία, κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει με την Τουρκία.

Ωστόσο, έχει καταστεί σε μοιρολατρική προπαγάνδα η επίμονη επίκληση στους προστάτες της χώρας, που θα μας σώσουν υποτίθεται από πάσα εξωτερική απειλή σε βαθμό τέτοιο, που εκδηλώνεται η παραίτηση της χώρας να θέλει και να μπορεί να υπερασπιστεί η ίδια τον εαυτό της, όποτε κι αν αυτό απαιτηθεί. Κι ενώ η Ελλάδα χρήζει ισχυρής Εθνικής ηγεσίας αλλά και ανάγκης για συμμάχους ή για να το εκφράσουμε πιο κομψά, να επανεξετάσει τα πραγματικά οφέλη από τις υφιστάμενες συμμαχίες της και να χαράξει άλλη στρατηγική, φροντίζει να διακόπτει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με πιθανούς άλλους, όπως είναι η Ρωσία. Ο παράγοντας «πόλεμος» δε μπορεί να αποτελεί κριτήριο απόρριψης της όποιας εναλλακτικής, όπως ο παράγοντας «δημοκρατία» δε μπορεί να επηρεάζει το κριτήριο επικύρωσής τους. Η Ελλάδα συνομιλεί με κράτη και συνάπτει εμπορικές ή άλλες σχέσεις με μοναρχίες, βασιλείες ή χαλιφάτα, ενώ έχει εκφράσει τη βούλησή της να έρθει σε συνεννόηση με τη γείτονα Τουρκία, έστω και αν ο Ερντογάν είναι «σουλτάνος».

Όλα αυτά τα προσχήματα δυσχεραίνουν τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές πολιτικό και διπλωματικό σκηνικό που διαμορφώνεται ραγδαία. Θα έρθει και η ώρα διαβεβαίωσης της Χρυσής Αυγής, που εργάστηκε για τη γεφύρωση των σχέσεων ανάμεσα σε Ελλάδα και Ρωσία, όχι λόγω ρωσοπληξίας ή αντιαμερικανισμού, αλλά για λόγους εθνικούς και τίποτα άλλο. Είναι ένας από τους λόγους που πλήρωσε το τίμημα της απόπειρας αυτής με μία πολιτική σκευωρία και είναι ένας από τους κυριότερους που φιμώθηκε πολιτικά, καθώς στο προτεκτοράτο της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας, κάθε τι πέρα από το δολάριο, τον καπιταλισμό, την πολιτική ορθότητα και τα πολιτιστικά παράγωγα που εισάγουμε εξ Αμερικής, είναι αιρετικά και επικίνδυνα για τη σταθερότητά του.

 

Αρτέμης Ματθαιόπουλος

Πολιτικός Κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Φυλακές Δομοκού

Ο "απομονωμένος" Ερντογάν και το διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό

 

Διανύουμε τον έκτο μήνα από την απαρχή των πολεμικών επιχειρήσεων της Ρωσίας στην Ουκρανία και κατά το διάστημα αυτό, ειδικοί αναλυτές έχουν εκφράσει μια σειρά από απόψεις, τις οποίες επιχειρούν να συσχετίσουν με τις εντάσεις, σε διπλωματικό επίπεδο, ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα. Αποκορύφωμα των παράλογων αυτών συσχετισμών αποτελούσε η ταύτιση του Ρώσου προέδρου με τον Ερντογάν, υπό την έννοια ότι είναι εξαιρετικά πιθανό ο δεύτερος να αποπειραθεί να μιμηθεί τους Ρώσους και να προκαλέσει θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, επικαλούμενος διάφορες αιτιάσεις. Όμως, για να καθησυχάσουν τα πνεύματα, κατέληγαν πάντοτε στο συμπέρασμα ότι σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητων των προθέσεων του Τούρκου προέδρου σε ό,τι αφορά τις διάφορες του με την Ελλάδα, η χώρα παραμένει διπλωματικά θωρακισμένη, έχοντας εξασφαλίσει την εύνοια των συμμάχων. Επιπλέον, συνεχίζουν να επιμένουν πως η οποιαδήποτε κίνηση του Τούρκου προέδρου θα καθίστατο ανίσχυρη, καθότι ο Ερντογάν με τις κινήσεις του έχει μειώσει τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας του, όντας «απομονωμένος» από τη Δύση και από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Όλο αυτό το διάστημα, η υπερασπιστική γραμμή της χώρας μας περιστρέφονταν γύρω από την υποτιθέμενη ανικανότητα του Ερντογάν να συνομιλήσει σαν ίσος προς ίσο με του Ευρωπαίους εταίρους του, πλάνη που επιτέλους διαλύθηκε αφού πριν από λίγα 24ωρα, ολοκληρώθηκε η συνάντηση του Ερντογάν με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες και του Βλαντιμίρ Ζελένσκι. Από αυτό και μόνο το μεμονωμένο περιστατικό ανάμεσα σε τόσα άλλα, γίνεται παραπάνω από σαφές πως η Τουρκία είναι ένας ενεργός παίχτης στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό, από την αναδιαμόρφωση του οποίου, επιχειρεί να αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη. Δυστυχώς, επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά η άποψη της Χρυσής Αυγής, ότι δηλαδή και η Ευρώπη από μέρους της είναι διατεθειμένη να μιλήσει με τον οποιοδήποτε, αρκεί να υπάρξει έστω και προσωρινά, ταύτιση συμφερόντων. Τελικά, αυτός που έμεινε απομονωμένος είναι η Ελλάδα, η οποία μέσα σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ή προστασίας από το ΝΑΤΟ, συνεχίζει να παραχωρεί όλες τις πρωτοβουλίες στον αντίπαλο, αρκούμενη στο να παρατηρεί τα γεγονότα και ντροπιασμένη αλλεπάλληλα να εκφράζει τα παράπονα της διαμέσω αντιπροσώπων. Τώρα που οι αντιπρόσωποί τους, συνομιλούν με τον κύριο εχθρό της και στηρίζονται σε αυτόν, τι έχουν να πουν;

 

Αρτέμης Ματθαιόπουλος

Πολιτικός Κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Φυλακές Δομοκού

 

Συμφωνία των Πρεσπών: 4 χρόνια ένοχης σιωπής από το πολιτικό κατεστημένο

Μαίνεται η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων για κάθε λογής ζήτημα, εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συνεχίζουν να πολώνουν το κλίμα, ανάγοντας τις εν λόγω στείρες αντιπαραθέσεις σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Η θεματολογία είναι πάντα τετριμμένη και μαζί με βαρύγδουπες επικεφαλίδες, με τις οποίες υποδηλώνουν σφοδρές συγκρούσεις για το ποια κυβέρνηση υπήρξε καλύτερη στη διαχείριση των ζητημάτων που αφορούν τη ζωή των Ελλήνων. Για όλα έχουν κάτι να πουν, εκτός από ένα: τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία πριν από 4 και κάτι χρόνια υπογράφτηκε από την "Ελληνική" (!) κυβέρνηση και με την οποία παραχωρήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες το Ιερό όνομα της Μακεδονίας. Σιωπούν οι πρώην κυβερνώντες του ΣΥΡΙΖΑ που την υπέγραψε, σιωπά η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ που την εφαρμόζει, σιωπούν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, καθότι φαίνεται η τιμή του καρβελιού και της βενζίνης αποτελούν ανώτερα ζητήματα από την Ιστορία των Ελλήνων.

Σιωπούν όμως και οι λεγόμενοι πατριώτες, που δείχνουν ανίκανοι να φέρουν σε αμηχανία τη "μεγάλη δεξιά παράταξη", στην οποία επιθυμούν κάποτε να ενταχθούν, ή περιμένουν από αυτήν να αξιοποιηθούν με κάθε τρόπο. Οι μόνοι που αντέδρασαν και αντιδρούν απέναντι σε αυτό το ιστορικό έγκλημα, είναι η Χρυσή Αυγή, με τη φυλάκιση της οποίας αποδείχτηκε ότι χωρίς αυτήν δε δύναται να υπάρχει δυναμική και ουσιαστική εθνική αντιπολίτευση. Η Ιστορία, όμως, δεν κάνει διαχωρισμούς σαν αυτούς των εφήμερων καθεστώτων και θα φανεί στον άμεσο χρόνο ποιοι πολεμούν για την Ελλάδα και ποιοι εναντίον της.

Ματθαιόπουλος Αρτέμιος

Πολιτικός κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Φυλακές Δομοκού.

Πόθεν Έσχες πολιτικών αρχηγών: Μία διαρκής κοροϊδία και η εξαίρεση της Χρυσής Αυγής

 Προ ολίγων ημερών δημοσιεύτηκαν τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων και η δημόσια συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το συμπέρασμα του ποιος κατέχει τα περισσότερα και ποιος τα λιγότερα. Συζήτηση, όμως, που έχει να κάνει με καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, μετοχές, real estate και άλλα είδη πολυτελείας, στα οποία φαίνεται να έχουν ροπή εξίσου δεξιοί κ αριστεροί. Ανάξιο δε σχολιασμού είναι το γεγονός ότι δηλώνονται εισοδήματα από πρώην και νυν πρωθυπουργούς, τα οποία προκαλούν θυμηδία, αφού είναι γνωστό ότι τα περιουσιακά στοιχεία αμφοτέρων των δύο συγκεκριμένων προσώπων είναι πολλαπλάσια από αυτά που δηλώνονται. Επίσης, κανείς δεν έχει ενημερώσει την ελληνική κοινή γνώμη για το τι απέγιναν οι περίφημες έρευνες για λίστες με μαύρο χρήμα στις οποίες περιλαμβάνονται πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα.

Γι’ ακόμη μια χρονιά, έρχονται σε δημοσιότητα οικονομικές καταστάσεις πολιτικών προσώπων που αποδεικνύουν ότι ουδεμία διαχωριστική γραμμή υπάρχει ανάμεσα σε δεξιούς και αριστερούς, σοσιαλιστές και φιλελεύθερους, αφού είναι όλοι τους το ίδιο πάμπλουτοι. Μοναδική ειδοποιός διαφορά, το πόθεν έσχες του Αρχηγού της 3^ης πολιτικής δύναμης της χώρας, έως το 2019, Νικόλαου Μιχαλολιάκου, ο οποίος παρότι δήλωσε τα πραγματικά περιουσιακά του στοιχεία, τα οποία κρίνονται πενιχρά, βαφτίστηκε από τα ΜΜΕ της πλουτοκρατίας, ως ο πλουσιότερος πολιτικός αρχηγός της χώρας. Πρόκειται για ένα ακόμη κατάφορο ψέμα, αφού τα όποια περιουσιακά του στοιχεία παρέμειναν αναλλοίωτα κατά τα 7 χρόνια συμμετοχής του στη Βουλή, όταν είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα η πολιτική εκλαμβάνεται περισσότερο ως επαγγελματική/επενδυτική ευκαιρία, παρά ως λειτούργημα. Ένα ακόμα ψέμα, λοιπόν, της Νέας Δημοκρατίας και των φερεφώνων της αποκαλύπτεται και πέφτει στο κενό, γιατί αποδεικνύεται σταθερά ότι οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής ήταν και παραμένουν προσηλωμένοι ενάντια στο καθεστώς της πλουτοκρατίας που εξουσιάζει τη χώρα, ενώ οι πιστοί υπηρέτες της επιχειρούν με λογιστικά τεχνάσματα να παρουσιαστούν ως άτομα κοντά στο λαό και στην κοινωνία.

 

 

Αρτέμης Ματθαιόπουλος

Πολιτικός Κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Φυλακές Δομοκού

Την ουκρανική κρίση, ή την ελληνική υποχωρητικότητα θα εκμεταλλευτεί ο Ερντογάν;

 

Ποια αξία θα μπορούσε να έχει η γνώμη ενός «φασίστα» για τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία; Προφανώς καμία, όταν το ρόλο της ενημέρωσης της ελληνικής κοινής γνώμης για ένα τόσο σοβαρό ιστορικό και γεωπολιτικό γεγονός, έχουν αναλάβει εργολαβικά οι πολιτικάντηδες, πολιτευτές, «ειδικοί», και δημοσιογράφοι, που αποδεδειγμένα υπηρετούν με την μονόπλευρη οπτική τους συγκεκριμένα συμφέροντα. Για τον πόλεμο στην Ουκρανία θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά και να ειπωθούν ακόμη περισσότερα, αλλά τα γεγονότα είναι αυτά που θα αποδείξουν το πραγματικό μέγεθος της αλλαγής των ισορροπιών, αλλά και των κινδύνων που σκόπιμα αγνοούν όλοι αυτοί που μονομερώς αναλύουν τα εν λόγω γεγονότα, μόνο και μόνο για να παρουσιάσουν γενικά και αόριστα, μία ισχυρή και πρωταγωνίστρια στα παγκόσμια τεκταινόμενα, Ελλάδα.

Αξίζει να σταθούμε στο χονδροειδή τρόπο με τον οποίον μας παρουσιάζονται τα γεγονότα, για να αντιληφθούμε ότι μια προπαγανδιστική εκστρατεία λαμβάνει χώρα αυτήν τη στιγμή, με αποδέκτη της έναν λαό οικονομικά χρεωκοπημένο και ιστορικά αποπροσανατολισμένο. Λένε, λοιπόν, ότι ο Ερντογάν μπορεί να μετατραπεί σε μιμητή της ρωσικής επιθετικότητας και ότι το παράδειγμα της Ρωσίας για τη διευθέτηση του ουκρανικού ζητήματος ενδέχεται αντίστοιχα να αποτελέσει οδηγό για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Αγνοούν να αναφέρουν ότι αιώνες ολόκληροι χωρίζουν με αίμα Ελλάδα και Τουρκία, εκ των οποίων μόνο ο τελευταίος αρκεί για να καταλάβει κάποιος την απαράλλακτη στάση της σε βάρος της Ελλάδος. Πολύ πριν τα γεγονότα στην Ουκρανία, ο Ερντογάν κατέλυε με στρατιωτικό τρόπο το πολύτιμο για αυτούς Διεθνές Δίκαιο στα Ελληνικά θαλάσσια και εναέρια σύνορα όπως επίσης πολύ πριν από τον Ερντογάν το ίδιο εφάρμοζαν οι Τούρκοι, προβαίνοντας σε παρόμοιες και χειρότερες πρακτικές. Άθελά τους (;) καθιστούν νομικά βάσιμες και δικαιολογημένες τις κατακτήσεις ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους και μετατρέπουν την, εδώ και δεκαετίες παραβίαση της εθνικής μας κυριαρχίας, ως μη γενόμενη. Με αυτό το βολικό παραμύθι και τέτοιες εξόφθαλμες διαστρεβλώσεις, ενημερώνουν τον ελληνικό λαό και αυτό από μόνο του αρκεί για να μην πιστεύει ούτε τις προβλέψεις τους, ούτε τις παραινέσεις τους για το ποιος είναι ο ισχυρός και με ποιανού το μέρος θα έπρεπε να είναι η Ελλάδα. 

 

Ματθαιόπουλος Αρτέμης

Πολιτικός Κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Γ.Κ.Κ. Δομοκού

Οι φιέστες Δένδια, οι «πολέμαρχοι» της Ν.Δ. και οι «ισχυρές» συμμαχίες.

Τελειωμό δεν έχουν τα διθυραμβικά σχόλια και οι έπαινοι στο πρόσωπο του Υπουργού Εξωτερικών Δένδια, με πρόσχημα την υποτιθέμενη εθνική διπλωματία και αδιαλλαξία απέναντι στις εντεινόμενες τουρκικές προκλήσεις. Σκληροί εσωκομματικοί κύκλοι της Ν.Δ. και παραδόξως(;) και ο λεγόμενος πατριωτικός χώρος, εξαίρουν τα εθνικά επιτεύγματα του Έλληνα υπουργού, για να καταδείξουν με τον τρόπο αυτό τη διαφορά ανάμεσα στην πατριωτική τους κυβέρνηση με την αριστερή, την οποία διαδέχθηκαν στην εξουσία.

Τη δόξα του «πολέμαρχου» Δένδια φαίνεται πως ζήλεψε και ο πρωταγωνιστής του στημένου σκυλοκαβγά στη Βουλή ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος μετά τις φαιδρότητες στις οποίες επιδόθηκε στη Βουλή κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης, εμφανίστηκε ολοσόβαρος σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στην Ελευσίνα, με θέμα τα ναυπηγεία. Εκεί, με λόγο ξανά «εθνικό», ανέπτυξε τα επιχειρήματα του, σύμφωνα με τα οποία είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι και πρέπει να παραμείνει εθνικά κυρίαρχη χωρά με ισχυρό πολεμικό ναυτικό. Εν συνεχεία, στο βήμα τον διαδέχτηκε ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στους στενούς δεσμούς φίλιας και την ισχυρή συμμαχική αξία που έχει για την Αμερική, η Ελλάδα. Για το ποια αξία μπορούν να έχουν όλες οι βαρύγδουπες αυτές δηλώσεις και οι αντίστοιχες εκδηλώσεις με θέμα την εθνική κυριαρχία, άμυνα και ασφάλεια της χωράς, αποδεικνύεται από το παρακάτω απόσπασμα-δήλωση, του πρώην Αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Νίκολας Μπερνς, η οποία ουδέποτε αναιρέθηκε και προφανώς συνεχίζει να ισχύει μέχρι και σήμερα: «οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μόνο 6 ναυτικά μίλια ως εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος και οι τουρκικές πτήσεις στη ζώνη μεταξύ 6 και 10 ναυτικών μιλίων δεν αποτελούν παραβιάσεις».

 

Ματθαιόπουλος Αρτέμης

Πολιτικός κρατούμενος Χρυσής Αυγής

Γ.Κ.Κ. Δομοκού.